"Televizyon karşısında uyuyan kocam için ne yapabilirim ?

Lütfen yardım eder misiniz? Yatağına gidip uyumasını defalarca söyledim. Ama evde aldığımız bu kurala uymuyor.” şeklinde soru bir soru geldi.

 Önce üzerine bir battaniye örtün… Ki üşümesin… Üşütüp hasta olmasın… Uyuyanın üzerine kar yağar demişler. 

 

Bu konuda gelen soruların çokluğuna bakılırsa, kapalı kapılar ardında yaşayan eşlerin çoğunun, ekran karşısında uyukluyor olması gerekir!

 

Biz milletçe sefil uykuyu seviyoruz sevgili hanımlar! Başımız hafif yana kaymış, bir kenara kıvrılmış uykudan aldığımız hazzı, lezzeti, yataklarımızda alamayabiliyoruz. Eşiniz gün içinde çok yorulmuş olabilir; akşam evine gelince rahat bir pozisyonda koltuklarının keyfini çıkarmak isteyebilir. Onun bu tarz bir talebinin olması ve kendi evinde rahat ettiği şekliyle oturması doğaldır.

 

Doğal olmayanı, evin içine bazı katı kurallar yerleştirerek, herkesin o kurallara uymasını beklemek bence. Çünkü yukarda özetle aktardığım mailin genel içeriği, evlilikte ciddi sorunlar olmadığı bilgisini içeriyor. “Her şey yolunda… ama ben karşımda koltukta uyuklayan birini görmeye dayanamıyorum… sinirlerim bozuluyor… uykusu gelince yatağına yatsın başka bir şey istemiyorum…” şeklindeki ifade, eşte zorluk olduğundan ziyade, hanımefendide bu konuda sıkıntı oluştuğu anlamına geliyor.

 

Radyoda da her zaman söylemeye çalışıyorum sevgili okurlar! Psikolojide mini bir kural var… “ortadan kaldır rahatla” değil… “sıkıntı oluşturan durumun varlığına rağmen, onunla yaşamayı öğren” ilkesi.

 

…yani insanlar koltukta uyuyabilirler… insanlar sandalyede başlarını yana çevirip kestirebilirler… insanlar otobüslerde, yolu kısaltmak ve günün yorgunluğunu, şekerleme yaparak farklılaştırabilirler…vs. önemli olan bu tip durumların olabileceğinin kabul edilmesi.

 

Güzel giden bir ilişkiyi, sıradan sorunlarla sıkıntılı bir hale getirmemeye dikkat edin. Her gece yatıp uyuyorsa, fazla yorgun olmadığı geceleri fark ettiğinizde, onunla tatlı sohbetler yapın. Tatlı dilli, şirin, sempatik bir bayan varsa karşısında, büyük ihtimalle kendisini uykuya atmayacaktır. Bununla birlikte surat asarak, kızarak, bağırarak derdinizi anlatamazsınız. Onu özlediğinizi, onunla konuşurken keyif aldığınızı hissettirerek uyanık kalmasını sağlayabilirsiniz.

 

Aslına bakarsanız evlilik ilişkiniz doğal olmalı. Birileri sohbet edin dedi diye konuşmak zorunda değilsiniz. Çünkü birçok kereler sessizlik de paylaşılabilir.

 

Birileri şöyle yapın dedi diye aynen uygulamak zorunda değilsiniz. Çünkü en güzel evlilik, kendi doğal işleyişini yakalayan evliliktir.

 

…

 

Evlilik mahrem bir ilişkidir. Kendi içinde mahremiyetler içerir. Bir durumun mahrem olması için, içinde çıplaklığın ve cinselliğin de olması gerekmez! Mahrem demek, aile mahremiyeti demek, “eşlerin birbirleri yanında kendilerini hür hissetmeleri” demektir.

 

Eşiniz, sizin yanınızda yaşadığı rahatlığı başka kimsenin yanında bulamadığı için, evinde kolaylıkla uyuyabiliyordur. Diğerlerinin yanında ölçmek biçmek zorunda kaldığı davranışları, sizin yanınızda rahatça sergileyebiliyor ve hesapsızca kendisini ev ortamına adapte ediyordur. “Başkalarının yanında aynı şeyi yapmıyor… hep evde benim yanımda yapıyor bu hareketi, sinir oluyorum.” Demiş sevgili okurumuz kızgınlıkla.

 

Ama lütfen eşinize kızmayın. Başkalarının yanında yapmadığı “bir içsel ihtiyaç davranış”nı, sizin yanınızda, “hayat arkadaşı”nın yanında yapmasından daha doğal bir şey olamaz.

 

Siz evlisiniz… Tabii ki sizin yanınızda yapacak…

 

…onun için evlisiniz… diğerlerinden bir farklılığınız olması için…

 

…onun için sizin yanınızda rahat… başkalarından gizlediklerini sizinle paylaştığı için…

 

…

 

Evlilik özel bir yaşam biçimi… Mahremiyetlerin paylaşıldığı…

 

…ve paylaşılmış mahremiyetlerin birbirinizin başına kakılmadığı!

 

Sevgiyle kalın…

’Hiç iğnenin deliğinden hayata bakmayı denediniz mi? Ben mi? Denemiştim. Ne mi gördüm ?Koskocaman bir hiç.’’ Elindeki makaleyi okurken aklına takıldı , acaba o denemiş miydi ? Ruhu ve bedeni amansız bir tartışmaya girmişti adeta , bu tartışmanın sonucunda ne galip ne de mağlup taraf vardı , sadece tek bir sonuç var elinde . Evet , o bunu hep yapıyordu. Esasında ne kadar da zordur değil mi iğnenin küçücük deliğinden tüm kainatı görmeyi ve onun güzelliklerini tek bir odak noktasıyla farkedebilmeyi beklemek . Bu öyle bir imkansızlıkdır ki tıpkı dünü geri getirebilmek , yarının ne olacağını tahmin edebilmek gibi.
Tüm bu düşünceler zihninden hızla akıyordu . Gözlerini açıp kapatmasıyla kendisini birden ağlayarak yerine oturduğu , ailesinden ayrıldığı için suçlu bulduğu otobüs koltuklarından birinde buldu . O otobüsün koltukları nelere şahit olmuşlardı kim bilir ? Kimileri uzun süredir görmediklerine kavuşmak için kimileri sevdiklerinden ayrılmak için ve belki de terk ettiği şehri bir daha görmemek üzere. O koltukların bir dili olsaydı , neler anlatırdı kimbilir ? Şimdi o da hiç bilmediği bir şehre gitmenin korkusuyla , ardında sevdiklerini bırakmanın hüznünü yaşıyordu . Yol kenarındaki o beyaz çizgiler hızla geçtikçe, sanki onun da hayatı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçip gidiyordu. Liseye ilk başladığı günü , annesinin binbir zahmetle yaptığı yemekleri yememek için yaptığı kaprisi, manevi kardeşleriyle yaptığı haylazlıkları , okuldan ilk firarını ve çektiği ilk kopyayı…. Nasıl unutabilirdi ki? Sanki o şehre doğru giden her bir kilometrede onun bu anılarını çalıyordu. Ya ayağım acıdı kim bıraktı bunu ortalığa diye kızıp sinirlendiği televizyon kumandası bile gözünde tütüyordu. Hayat hala onunla savaşmak istiyordu . Ne zaman usanacaktı hayat ? O daha kimilerine göre yolun başında bıkıp usanmıştı ama o …. Hayat , işte o idi onu iğne deliğinden bakmaya zorlayan . Hani vardır ya her şey üstüstüne gelir . Radyoda çalan anne şarkısı . İçinde birşeyler eriyordu , sanki o şarkının sözleri hiç bitmeyecek gibiydi ve adeta suratına tokatlar indiriyordu. ‘’Ne vardı ki dün o televizyonu o kadar çok izledim , annemle zaman geçirseydim ya!!Ne güzel annem dün bu saatler …..’’ İşte bu cümlenin arkası bir türlü gelmez.Kelimeler usulca yerini önce boğazda bir acıya ardından göz yaşlarını bırakır . Yok ağlamayacaktı , ne demişti kahramanı ona ? ‘’Sakın ağlama…! ‘’
Önce sağa sonra sola ufak bir sallanma ile kendisine geldi. Otobüsün tekeri kocaman bir çukura isabet etti , belkide şoförde ardında bıraktığı evlatlarını düşünüyordu ki dalıp gitmişti.Cılız bir ses onu kendisine getirdi. Başını ses doğru çevirdi. Keşke bakmasaydım diye içinden geçirdi . Rüyasında devler , cadı kazanları gören bir çocuk başını babasının dizlerine koymuş, bir taraftanda babasının baş parmağını sıkıca tutmuş uyuyordu. Babası da çocuğunun rüyasında birşeylerin mücadelesini verdiğini anlamış olmalıydı ki , diğer eliyle çocuğun cılızca çıkan ‘’baba’’ sözünden sonra başını okşamaya başladı. Çocuk gözlerini hafifçe araladı , gülümsedi ve….Aldığı güvenle devin karşısına çıkmaya hazır cesur asker , meydan okumaya geri döndü. Gözlerin birbirine kenetlendiği o saniyeden sonra , uzun şapkalı cadı ya da yeşil yaratık gelse kaç yazar? İşittiği azarı kendisine yediremeyen cezalı bir afacan edasıyla gözlerini havaya kaldırdı.Peki onun kahramanı neredeydi? Y a o siyah şapkalı cadı ya da yeşil dev gelse onu kaçırsa , kör kuyuya atsa … Kahramanı çok uzaklarda nasıl yetişecekti , o odun ateşinde pişmeden önce?
-Su alır mısınız?
-Evet, teşekkür ederim
-Sanırım kötü bir rüya görüyordunuz efendim?
- Sanırım….
Muavindi onu bu korkulu rüyasından uyandıran. En son onu kabustan uyandıran kahramanı olmuştu ve o su vermişti hemde geçen hafta tam bugün bu saatte.Ahhh… bu yolculuklar yok mu? Nasıl bir şeytandır insanın acılarını bir tokat gibi suratına vurur.
Boğazında bir yanma hissetti, etrafta kimse var mı diye bakındı . Kendi kendine söylenerek ranzasından indi . Tam düşmekten korkarken , ayağını masaya çarptı . Saate baktı saat 5 civarıydı . Dışarısı pembe bulutların ardındaki gizli bahçe gibi bembeyazdı.
-Vay be, zaman ne çabuk geçmiş? Geçen hafta bu saatlerde rüyamda cadılara meydan okurken , mavi pelerinli yan karakter su vermişti de uyanmıştım. Şimdi ise su verecek ne kahramanım ne de yan karakter var..Derin derin nefes aldı seri bir hareketle koskoca şehirde yalnız başına kalabildiği ; evi , yurdu, hayalevi, dünyası kısacası yatağına yattı. Yeni bir günün neler getireceği , hayatından neleri götüreceği düşünceleriyle yatağına biraz daha yüklendi . Acaba değer miydi ki ,bir saat sonrasında yaşama garantisi olmamasına rağmen .Yine zorluyordu, o iğnenin küçücük deliğinden hayata bakmaya ve her şeyi görmeye.
Kendisini birden bir insan çığının içinde buldu , sürekli gülümsüyordu. Üzerinde mavi , kırmızı ve beyazın oluşturduğu bir pelerin ve mavi bir kep vardı. Herkes ona bu muhteşem üçlünün çok yakıştığını söylüyordu. Başını çevirdi , ne kadarda korkardı başını çevirmeye. Birisi sırtını dönmüş , sağ elinin yüzüne götürüyordu . Merak etti , yanına gitti.
-‘’Hayatımda sahip olabileceğim en güzel hediye sendin , bugün sen de bana bir hediye ettin prensesim’’
- Babacığımm!!!!
-‘’Seninle gurur duyuyorum’’
Ölüme çare bulunsa bu kadar mutlu olunabilinirdi ancak ve ancak…
Gülümsüyordu uyandığında, bu bir ilk ,yeni güne gülümseyerek başlaması. Ya dipsiz mağarada devlerin onu odun ateşinde pişirmelerine izin verecek ya da iğneyi o devlerin ellerine batırıp onlardan kurtulacaktı……